Aptal

22 Haziran 2009

Türkiye’nin Moskova büyükelçisi demiş ki “Nazım Hikmet’ten vatan haini diye söz etmek en azından basiretsizliktir, hatta aptallık anlayışını aşan bir kavramdır.” Kendisine bonjur diyoruz ve günün sorusuna geçiyoruz. Acaba muhterem cumhuriyetimizin geçmişte ve bugün savunduğu vatanmillet davaları arasında “aptallık anlayışını aşmayan” BİR tane var mıdır ve varsa hangisidir?

“Kürt yoktur, kart kurt yapan dağ Türkleri vardır” acaba aptallık anlayışını aşar mı aşmaz mı? “Terörü lanetlemezsen senle konuşmam” yahut “geçmişini inkâr etmezsen sınırı açmam” nasıl bir zekânın eseridir? Anadolu’da her ihtiyarın seve seve anlattığı soykırıma “yoktur” demeyi vatan davası yapanların IQ seviyesi hakkında ne diyebiliriz? “Kafasına bez bağlayan kızları üniversiteye sokmamak için gerekirse güç kullanırız” diyen yaşlı başlı adamlar psikiyatride hangi sınıfa girer? Saftirik bir şairi devlet başkanına yalakalık etmeyi reddetti diye 28 sene hapse mahkûm ettikleri aynı yıl, devletin emirlerine uymuyorlar diye koskoca Dersim vilayetini havadan bombalayıp ahalisini yok etmeye girişmişlerdi; o zatlara akıl ve sağduyu atfetmek doğru olur mu? Taş atan çocukları otuz seneye mahkûm eden ya da mecliste bir garip dil konuştu diye milletin oyuyla seçilmiş milletvekillerini onca sene hapiste çürüten adamların “basireti” hakkında ne söylenebilir? Van’da kışlaya beş yıldızlı bir seri katilin adını veren askerler ve onları derhal aynı gün kovmayan hükümetler aptallık liglerinde nasıl bir performans sergilemektedir? Ali Kemal’i yahut Vahidettin’i vatan haini sayanlarla Nazım Hikmet’i bu payeye layık görenler zekâ bakımından çok farklı mıdır?

Vatan haini imal etme mesleğine otuz beş senedir emsalsiz emeği geçmiş bir bey var Radikal gazetesinde, geçenlerde “Yunus Emre’nin Türkçesini neden koruyamadık” diye köşesinde vahvahlanıyordu.

Yunus Emre zamanında abdal sözcüğü derviş demekti, kalenderî demekti, olumlu bir anlamı vardı. Sonradan ama devir değişti, aptallığın da modası geçti. Şimdi medeni toplumda pek övünülecek bir özellik olarak görülmüyor.

Farkında mıdırlar dersiniz?[1]

[1]“Hocam biraz ağır olmuş bugünkü yazı. Hep beraber biraz sakinleşsek daha iyi anlaşamaz mıyız?” diye haklı bir soru soran Elif Köksal’a şöyle demişim:

Hep beraber anlaşmak gibi bir kaygım yok. İçimden ana avrat küfretmek geldiğinde ana avrat küfredebilmeyi daha sağlıklı buluyorum. Ayrıca biraz kavga olmadan bu memleketin düzeleceği kanısında değilim.